Olaf Krysowski

Olaf Krysowski (dr hab. prof. UW)


Zajmuje się historią literatury oraz komparatystyką. Jego zainteresowania koncentrują się wokół twórczości Mickiewicza, Słowackiego i Krasińskiego. Obejmują związki literatury z różnymi tradycjami kulturowymi, przede wszystkim tymi, które rozwijały się na tzw. obszarach kresowych dawnej Rzeczypospolitej, a także relacje między poezją i malarstwem, słowem i obrazem. Wśród tematów badawczych podejmowanych przez Olafa Krysowskiego można wymienić wątki i motywy bizantyjskie w literaturze romantyzmu, zjawiska ideowe oraz estetyczne charakterystyczne dla twórczości przedstawicieli szkoły ukraińskiej w poezji polskiej – Goszczyńskiego, Zaleskiego, Czajkowskiego i in. oraz zagadnienie oddziaływania sztuk plastycznych na wyobraźnie pisarzy w różnych okresach. Niektóre z tych tematów są rozwijane we współpracy z ośrodkami akademickimi w Bułgarii (Uniwersytet św. św. Cyryla i Metodego w Wielkim Tyrnowie) i na Ukrainie (Narodowy Uniwersytet im. Tarasa Szewczenki w Kijowie).

Zainteresowania naukowe Olafa Krysowskiego znajdują odbicie w dydaktyce akademickiej, zwłaszcza w prowadzonych przez niego konwersatoriach („Literatura i malarstwo w epoce romantyzmu”) oraz zajęciach kursowych („Teoria i historia sztuk pięknych w kontekście porównawczym”). Wyrażają się również w licznych publikacjach, m.in. książkach autorskich: „Słońc ogromnych kręgi…” Malarskie inspiracje Słowackiego (2002), Tradycja bizantyjska w twórczości Mickiewicza (2009), zredagowanych pracach zbiorowych: Religie i religijność w literaturze i kulturze romantyzmu (2008), Śladami romantyków (2010), Słowacki w perspektywie tradycji i nowoczesności (2011), a także licznych artykułach ogłaszanych w książkach i czasopismach, takich jak: Człowiek i świat w lirykach genezyjskich Słowackiego – symbolika wiecznej przemiany (1997), Ojcostwo – Trójca kosmogoniczna w twórczości genezyjskiej Słowackiego (1997), Motyw Sądu Ostatecznego w III części „Dziadów” (1999), Faust i Mefisto w twórczości romantyków krajowych (1999), Rola ikony w kształtowaniu myśli genezyjskiej Słowackiego (2000), Stefan Witwicki – duchem krzemieńczanin (2004), O bizantyjsko-słowiańskim prowincjonalizmie „Dziadów” Mickiewicza (2007), Józef Kremer i polscy romantycy (2007), O romantycznym uniwersalizmie religijnym – casus „powieści sławiańskich” Michała Czajkowskiego (2008), „Trzy myśli Ligenzy” Zygmunta Krasińskiego – poetyka wizji historiozoficznej (2008), Opinogóra w listach Elizy z Branickich Krasińskiej (2010), Surrealizm Poego (2010), Literatura i malarstwo w badaniach porównawczych (2010), Motywy bizantyjsko-chrześcijańskie w poezji Józefa Bohdana Zaleskiego (2012), Bizancjum i kultura polityczna Rosji w pismach Zygmunta Krasińskiego (2012), Słowacki wobec malarstwa europejskiego – pragmatyczne aspekty myślenia o sztuce (2012), Źródłosłowy kultury. O pomysłach etymologicznych Adama Mickiewicza (2012), Etos wygnania w zbiorze esejów Czesława Miłosza Szukanie ojczyzny (2012), Filozofia natury w zbiorze liryków Jarosława Marka Rymkiewicza „Zachód słońca w Milanówku” (2014).

Od 2003 r. Olaf Krysowski jest redaktorem „Biesiady”, czasopisma internetowego Zakładu Literatury Romantyzmu (http://biesiada.polon.uw.edu.pl/), a od roku 2010 opiekunem studenckiego Koła Naukowego im. Juliusza Słowackiego, z którym współorganizował m.in. konferencje: Słowacki w perspektywie tradycji i współczesności (2010), Estetyka grozy w twórczości Krasińskiego (2011), Życie codzienne romantyków (2012), Słowacki komiczny (2013). Od 2012 r. zasiada w Radzie Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie.